Soms zijn het juist de dingen die niet volgens plan gaan, die het meeste bijblijven. Onze reis naar de woestijn in Marokko begon met zon, liep uit op een zandstorm en eindigde onder een heldere sterrenhemel. En ik zou het zo weer doen.
We waren op rondreis door Marokko met het gezin en reden vanuit het levendige Marrakech naar het zuiden. Via het Atlasgebergte kwamen we in Ouarzazate. Een klein en gezellig stadje dat vaak wordt overgeslagen, maar absoluut de moeite waard is.
Ouarzazate: klein maar sfeervol
Ouarzazate wordt ook wel het Hollywood van Marokko genoemd, en eerlijk? Het heeft iets filmisch. Het kleine plein in het centrum doet denken aan Jemaa el Fna, maar dan in het klein en rustiger. ’s Avonds vind je er slangenbezweerders, trommels en straatmuzikanten. Rondom het plein liggen gezellige restaurantjes waar we met z’n vieren voor minder dan €14 aten. Vers, lekker en lokaal.
De volgende ochtend om 8 uur werden we opgehaald door onze gids. We zouden die dag richting Merzouga rijden, de toegangspoort tot de Sahara.
Onderweg stopten we bij de Dadesvallei, de Apenvingerrots en kleine winkeltjes waar ze sjaals verkochten “tegen het zand.” We kochten er twee voor de kinderen meer als souvenir dan noodzaak. Dachten we.
Aangekomen in de woestijn in Marokko: zand, wind en twijfel
Want toen we bij de zandrode duinen van Merzouga aankwamen… waaide het keihard. Zandstorm. Alles prikt dan. In je ogen, in je neus, in je oren. En ja, ineens hadden we tóch spijt dat we geen sjaals voor onszelf hadden gekocht.
De kamelentocht stond op losse schroeven. Te veel wind. Te gevaarlijk. Ook de hoop op een magische sterrenhemel begon af te brokkelen toen we alleen maar bewolking zagen. Ik zag mijn perfecte plaatje in duigen vallen.
Maar toen gebeurde er iets bijzonders
Alsof de woestijn ons tóch iets gunde, trok de lucht open. De wind ging liggen. En daar gingen we dan op de rug van een dromedaris de duinen in. De jongste vond het veel te hoog en spannend, dus die is halverwege afgestapt en te voet verder gegaan. Maar zelfs dat paste. Het voelde puur. Echt.
We sliepen in een luxe tent: met bedden, een eigen toilet en zelfs een warme douche. Geen ‘back to basic’, maar wel compleet ondergedompeld in het moment. ’s Avonds aten we versbereide tajine rond het kampvuur, luisterden we naar muziek en verhalen van de gidsen. Geen wifi, geen afleiding. Alleen sterren, stilte en lachen met de kinderen. 
Hier sliepen wij
Zonsopkomst in de duinen
De volgende ochtend stond ik vroeg op. Het was nog donker toen ik mijn schoenen aantrok en de duinen in liep. En daar – zittend op het zachte zand – zag ik de zon langzaam opkomen boven de woestijn. Alles was stil. Alleen de wind, de kleuren, en ik.
Het was magisch. Eenvoudig. En precies wat ik hoopte. Misschien zelfs meer dan dat.
Terug naar Ouarzazate
We reden dezelfde route terug. Onderweg bezochten we nog de beroemde filmstudio’s in Ouarzazate waar scènes van Gladiator, Game of Thrones en The Mummy zijn opgenomen. Leuk voor een korte stop, maar mijn hoofd zat nog in de stilte van de woestijn.
Wat ik je wil meegeven
De woestijn van Marokko is rauw en romantisch tegelijk. Je kunt het niet plannen, niet controleren. Soms gooit de wind je dag overhoop. Soms gunt de sterrenhemel je tóch haar magie. En dat is precies waarom je moet gaan.
Benieuwd naar onze route? Bekijk hier mijn tips voor een woestijnreis in Marokko
Of boek direct jouw eigen kamelentocht of woestijntent via deze link
